Izba Pamięci

Historia szkoły

        Historia Konopnickiej jako szkoły sięga 1882r.i mimo, iż liceum nasze jest stosunkowo młodą placówką oświatową noszącą swe imię od zaledwie 42 lat, nie mającą z pozoru nic wspólnego z dziejami dawnego gimnazjum to jednak nie sposób oddzielić dawnej historii od historii nam bliższej- współczesnej. Historia ta byłaby niepełna i bardzo uboga, gdybyśmy chcieli ograniczyć się jedynie do opisu dziejów liceum nie sięgając do początków prywatnej pensji dla dziewcząt z końca XIX w. Bo przecież historia szkoły to nie historia budynku, czy miejsca, to przede wszystkim historia myśli i tradycji, dawnych i współczesnych idei zaklętych w sztandarowym haśle Marii Konopnickiej, to niejako wspólna droga wychowywania młodzieży... W 1882r. powstaje więc założona przez Stefanię Tołwińską prywatna, początkowo 4 klasowa pensja dla dziewcząt. Pensja ta należała do jednej z droższych w Warszawie, jej czesne wynosiło 120 rubli rocznie. W 1902 r. Szkoła przeniosła się z ciasnych pomieszczeń przy ulicy Chmielnej do nowo wybudowanego budynku wg. projektu brata właścicielki pensji, pana Michała Tołwinskiego, jednego z najwybitniejszych architektów tamtych czasów. Historia szkoły z ul. Św. Barbary 4 trwa do 1945r., kiedy to budynek zostaje przekazany dyrekcji okręgowej poczty do wykorzystania wedle dowolnego uznania. Początkowo czteroklasowa, potem sześcio i siedmio, a od 1910r. pensja liczyła już osiem klas. Odbywały się takie przedmioty jak m.in.: antropologia, kosmografia, nauka religii i moralności, kaligrafia, literatura powszechna, pedagogika z psychologią i inne. Maria Konopnicka nigdy nie odwiedziła szkoły (w tym okresie szkoła nie miała jeszcze nadanego imienia), natomiast w murach pensji gościła serdeczna przyjaciółka Stefanii Tołwinskiej- Eliza Orzeszkowa. Gmach szkoły jak na ówczesne czasy, w porównaniu do innych pomieszczeń szkół żeńskich był luksusowo wyposażony i bardzo estetyczny. Posiadał salę gimnastyczną, gabinet chemiczny, był ogrzewany centralnie i gazowo. Szkoła ponadto posiadała internat. W 1905r. jako, że nauczanie odbywało się w języku rosyjskim pensja przystąpiła do strajku szkolnego walcząc o zachowanie ojczystego języka. W 1909r. po śmierci założycielki kierownictwo szkoły przejęła bratowa Stefanii, pani Maria Tołwińska. Do roku 1918/19 szkoła nosiła charakter wyłącznie elitarny, w miarę jej rozwoju klasy się powiększały. W 1918r. Maria Tołwińska przekazała szkołę Zrzeszeniu Rodziców i Nauczycieli, zaś w 1920 r. szkołę upaństwowiono i tak powstało Państwowe Żeńskie Gimnazjum. Pierwszą dyrektorką została p. Jadwiga Barszczewska- Michałowska.

        Największą atrakcją Liceum jest jednak Festiwal Kulturalny, którego pomysłodawcą w roku 1978 była tzw. "Czarna Siedemdziesiątka", czyli 70 Warszawska Drużyna Harcerska działająca przy XLII L.O. Festiwal stał się nieodzownym elementem naszej szkoły, jest imprezą odbywającą się co roku przez pięć dni w tygodniu zwykle na przełomie listopada i grudnia. Celem festiwalu jest ukazanie twórczości uczniów naszej szkoły w dowolnych dziedzinach: teatralnej, filmowej, plastycznej, wokalnej, recytatorskiej, stąd poza prezentacjami na scenie uczniowie mają tez możliwość zaprezentowania swoich umiejętności plastycznych, fotograficznych i dekoratorskich w galerii. Urozmaicenie festiwalu stanowią występy gościnne uczniów z innych szkół oraz zaproszonych gości: ludzi teatru, kina, sportu, muzyki. Spośród osób goszczących nasze Liceum podczas Festiwalu warto wymienić np. p. Andrzeja Wajdę, Jana Machulskiego, Krzysztofa Zanussiego, Macieja Ślesickiego, Jerzego Zelnika, Wojciecha Młynarskiego, Wojciecha Manna i Krzysztofa Maternę, Marka Kondrata, Katarzynę Skrzynecką, Dorote Stalińską, Aleksandrę Śląską, Ernesta Brylla, zaś spośród naszych absolwentów p. Hannę Śleszyńską i p. Macieja Orłosia. Na festiwale są też corocznie zapraszani przedstawiciele władz oświatowych i gminnych. Od wielu lat opiekunką i organizatorką festiwali była pani prof. Małgorzata Panabażys, od kilku lat rolę tę pełni pani prof. Anna Imianowska. Tradycją festiwalową jest też wydawanie przez młodzież gazetki, w której każdy zaprezentować może swoje spostrzeżenia na temat prezentowanych form.
          Mówiąc o dzisiejszej szkole warto wspomnieć o pracowni informatycznej, siłowni do dyspozycji uczniów, o barku, gdzie można posilić się pysznym, ciepłym obiadem, o pełnej troski o młode dusze pani psycholog Lucynie Olak , niezwykle pomocnej w pracy wychowawczej, bez której wychowawcy w wielu sytuacjach byliby bezradni, nie wolno jednak zapomnieć o jednym szczególnym miejscu. Miejscu, bez którego szkoły by nie było, miejscu gdzie każdy może się zaszyć, spotkać zawsze z ciepłym przyjęciem, fachową poradą, czy pomocą . Miejsce to zmieniające się wciąż i unowocześniane, a jednak od lat takie samo. Biblioteka i czytelnia. Pani Cecylia Gugulska, Anna Roszkowska i Agnieszka Zalewska dbające o poziom czytelnictwa w szkole, cierpliwe i zawsze uśmiechnięte. Dzięki ich olbrzymiej pracy Liceum nasze od tego roku posiada skomputeryzowany katalog pozycji książkowych. Szkoła zmienia się nieustannie.

Na koniec niechaj znów staną nam przed oczami ci, którzy prowadzili nasza szkołę od samego początku: dyrektorzy Gimnazjum i Liceum im. Marii Konopnickiej:

GIMNAZJUM
1. 1882-1909- Stefania Tołwińska
2. 1909- 1920- Maria Tołwinska
3. 1920- 1929- Jadwiga Barszczewska- Michałowska

GIMNAZJUM I LICEUM
4. 1929-1945- Helena Bartoszewiczowa
5. 1945-1951-Janina Obarska

LICEUM OGÓLNOKSZTAŁCĄCE
6. 1959-1968- Józefa Gajewska
7. 1968-1980- Halina Pudełkiewicz
8. 1980-1985- Józef Marczuk
9. 1985-1991- Elżbieta Kornatowska
10. 1991-1995- Michał Strulak
11. 1995-1997- Anna Radziwiłł
12. 1997-2002 Anna Rudzka
13. 2002- Bogusława Kornaszewska

Izba Pamięci